RETROSPEKTIVË Kur lartë mbi re fluturova nuk kisha frikë e as stres mu duk se shqipës ia kalova e në tokë, kurrë më nuk zbres.
Bjeshkët më bëheshin livadhe, lisat nuk më dukeshin si lisa, poshtë nuk shihja asgjë të madhe e besa as shqiptarë me plisa. Atje kishte mirë të hahet e pihet, për asgjë nuk më dhimbte koka, poshtë lash ata që iu rrihet e të tjerët mos t’i mbajë as toka. Besa as gocat nuk më mungonin ato gushëbardha si pëllumbe...
Read More
