***
Kur gjithçka kthehet në fillim
E duhet t’ia nisim nga e para
Them se asnjëherë nuk do arrijmë
Ta bëjmë në mënyrën e duhur.
Kur rastet mbarojnë
E nuk ka më kthim mbrapa
Them se do lutemi
Për një herë të fundit.
E kur nuk e presim na jepet
Them se do e harxhojmë çastin
Nga hutimi e gëzimi
Për ta humbur ngahera.
E kur shpresë më nuk kemi
Them se do silleshim ndryshe
Do ta bënim pa menduar asgjë
***
***
E humbëm çastin
Nuk e kapëm
E kapëm, e keqpërdorëm.
Po tani ç’na mbeti?
Ç’na mbeti në ditët gri
Kur as qielli nuk jep shpresa?
(Si do ta bëjmë të pastajshmen
Kur nuk e bëmë dot të dikurshmen?)
Do shtrihemi të heshtur mbi pritjen
S’na mbeti më asgjë.
***
***
***
Troket fort,
nuk duroj dot.
Kjo zhurmë batare,
batërdi derisa s’di.
Mjaft, pusho,
e mos rënko.
Dobësi jo,
s’të duroj jo.
Mpiu, ngiu,
veç harro.
Mos trokit më,
ik, shko.
Kjo qetësi,
vall e pëlqej?
Ky lehtësim
vall e ndjej?
Jo kthim, jo,
se dua jo.
Apo po?
Rënko, kërko,
prit, shpreso,
vazhdo, ndalo.
Hajde!..
***
***
***
***
Ndoshta u mësuam të jemi vetëm.
Ndoshta u mësuam me veten.
Ndoshta un nuk kam më nevojë për ty.
Ndoshta nuk kam pasur ndonjëherë.
Ndoshta ti nuk ke më nevojë për mua.
Ndoshta nuk ke pasur ndonjëherë.
Ndoshta është më mirë kështu.
Ndoshta…
