MOS BRAKTISNI VLERAT TUAJA

“Kurr e huaja – e jote s'bëhet”
gjithë kështu të parët ne na kanë thënë,
mos lakmoni në dhena të huaja
se këtu e kemi të vetmen nënë.

Atë ngrohtësi që na e shtrinë nëna,
askush në botë s'mund të na e ofrojë,
veç në këtë vend na shihet nama
kush si nëna, s'mund të na dojë.

Mos braktisni vlerat tuaja,
mundi i të parëve të mos shkojë kot,
këtu të punojmë ne ditë e natë
vendit tonë t'i dalim zot.

Kalamajt tonë si petrita
sa të mençur e sa të shkathtë,
për çdo ditë iu shtohet rrita,
në botë nuk ka fëmijë më të aftë.

Bukuroshet që ne i kemi,
sa të shëndosha e sa të dlira,
pa të dashur mos i leni
se të huajat s'janë më të mira.

Kullat tona me frengjia
qe perskuan gjithë historinë,
s'i tund era e as stuhia,
ia shtojnë vendit madhështinë.

Gjithë këto fusha dhe blerina
e ato male që shqip frymojnë,
mos t'i lëmë si fëmijët jetima
se edhe gurët do të na mallkojnë.

Dhe, për këto troje stërgjyshore
që aq shumë herë i lamë me gjak,
për këtë tokë të shenjtë arbërore
edhe vdekja na është pak.

PREHJA NË QYTETIN TIM

Shkova e kah nuk shkova,

gjithkah më përplasi jeta,

Askund si në qytetin tim

prehje kurr nuk gjeta.

Shpesh dal fushave plot bári

e kënaqem me shumë begati,

vreshtat me rrush si qehlibari

vendit i japin imazh të ri.

Djelmoshave si tarzana

qiftat askund nuk ua gjanë,

të dijes e të punësi ka lindur nëna

një meter gjoksin e kanë.

Bukuroshet si zana të malit

veç zoti kështu ka ditur t’i falë,

si fluturat shkojnë përkrah djalit

e mua, zemra më bëhet mal.

Djem e vasha të reja

janë të penës e të pushkës,

dinin të godasnin si rrëfeja

kur hov duhej t’i jepej luftës.

Burra vigana me mustaqe

e plisa të bardhë në kokë,

më duken si lulet në bahqe

në gëzime e hidhërime janë tok.

Sabahudini kur shtërngon penen

kush mund t’i del përpara?

si lulja kur zbukuron pemen

më duket Fitore Metbala.

Laps të hollë e të mprehtë

kush mund të ketë si Agimi?

shkrime qe të kënaqin bëjnë

Besmira, Xhela, Fahredini, . . .

Eeeej! Këto qe i zuna n’goje

janë vetëm një minimum,

të mirat që ka Rahoveci

sikur nuk kanë fund.

Për knaqësinë dhe rrespektin shumë të lartë që kam ndaj Ledio, Erionit, Iliria-s dhe LESIANA. e kurrsesi nga këtu nuk përjashtohen edhe lexuesit tjerë të nderuar, sot po postoj një poezi kushtuar një burri të Madh të Drenicës kreshnike, bashkëluftetar dhe anëtar i Shtabit Suprem të çetës së heroit të pavdekshëm kombtar Shaban Palluzha, përjetues dhe mbijetues i masakrës famkeqe të Tivarit të cilen e kishte përjetuar edhe babai i im, tash një plak i cili më 15. 07. 2008. kishte ditëlindjen e 84-të e i cili akoma vazhdon së shkruari dhe punuari me kompjuter për të pasuruar sfondin e veprave të tija të jashtëzakonshme të cilat ndriqojnë disa ngjarje historike pothuajse të pandriquara deri më tani siq jan:
1. Tragjedia e Tivarit, 2. Masakra e Tivarit, 3. tri vëllime voluminoze mbi luften e Drenicës dhe komandantit Shaban Palluzha 4. Lufta e Prellofcit dhe Skënderajt dhe 5 një tjetër që momentalisht nuk po më kujtohet emëri, e ky është i Madhi  AZEM HAJDINI - XANI.

MBIJETESË NË STUHI
 

Një ëndërr e trishtë shpirtin më trazon

e shpesh më sillet nëpër kokë,

diçka në gjoks më shtërngogn

e fytyren më lanë në lotë.

Një ditë mendova dhe pyeta veten

ç’po ndodhë kështu me mua?

përse si të tjerët nuk e kam jeten

vallë, me këtë duhet pajtuar?!

Pse më larguan nga rrethet e sofrave

e pa mua, së prapmi për mua flitej,

përse më bënë edhe tabu të kohërave

e flamurin më ndaluan të valvitej.

Më vranë, më dogjen, më sakatuan ...

kushdo që zgjohej më i pari,

si bishat pamëshirëshëm më coptuan

vetëm pse kisha mish e gjak shqiptari.

Edhe Zoti diti të më falte të gjymtuar

por më fali si një krijesë hyjnore

që i tëri të jetoj i bashkuar

shpinë për shpine e kapur dorë për dore.

Të jetoj në tokën e varreve të mia

ku nder shekuj prehen eshtërat e të parëve,

që mirë e njeh edhe parahistoria

ç’prej se këtu nuk vinte erë e barbarëve.

Që prap ky vend të bëhet ILIRI

e emëri kurr më të mos i ndërrohet

është më shumë se krenari

për këto troje, dhe jeta të flijohet.

Mjerë kush misionit të shenjtë i bishtron

që penën e pushkën tok t’i bashkojë

e At-Mëmëdheut kush jeten nuk i dhuron

përjetësisht kjo tokë do të mallkojë.