Atëbotë, Zoti nuk të fali të gjymtuar
por të stolisi si një krijesë hyjnore
që i tëri të jetosh i bashkuar
shpinë për shpine e kapur dorë për dore.
Por, diçka e trishtë shpirtrat trazon e
si ëndërr e keqe, diç të mirë nuk thotë,
forcërisht në gjoks zemrat shtrëngon
e fytyrat engjëllore don të lajë në lotë.
Të kishin larguar nga logu i kuvendit
e për ty, së prapmi pa ty flitej,
të bënë edhe tabu të kohës e vendit
e flamurin të ndaluan të valëvitej.
Të vranë, të dogjën, të sakatuan...
kushdo që zgjohej më i pari,
si bishat pamëshirshëm të copëtuan
vetëm pse kishe mish e gjak shqiptari.
Ndalem, mendoj dhe pyes vetën
mbase , nuk jam duke kuptuar ?!
si të tjerët pse të mos e kesh jetën
vallë, edhe me këtë duhet pajtuar?!
Jo, jo! shëmtimin nuk ke për të duruar
e përbindësha nuk do të ketë këtupari,
si vëllezër e motra keni për të bashkëjetuar
Ti, Ibri, Buna dhe Vjosa e Vardari.
Dhe, ky vend prapë do të bëhet ILIRI
e me ty më kurrë nuk do të abuzohet,
do të jetosh me dinjitet e krenari
në trojet e tuaja ku lirshëm do të frymohet.
Të jetosh i denjë si e gjithë njerëzia
këtu ku me shekuj ke varret e të parëve,
për çka e di kjartë edhe parahistoria
ç’ prej se këtu nuk vinte erë e barbarëve.
Në këtë tokë që Zoti e kishte krijuar
e për Zot të sajë vetëm ty caktoi,
këtë tokë të shenjtë e të bekuar
që ndër shekuj me ty bashkëjetoi.
Kush misionin e shenjtë nuk ndihmon
që penën e pushkën tok t’i bashkojë
e At-Mëmëdheut veten nuk i kushton
përjetësisht kjo tokë do të mallkojë.
