|
Duke pare 1 - 7 nga 7 Bloge.
POEZIA IME Do të doja që poezia ime e nxjerrë nga thellësitë, të bëj rrugen e vetë trime për të pushtuar lartësitë. Si zogu të fluturojë e lirë e me këngën e vetë në gojë, askush në misionin e sajë të dlirë të mos e ndryej, e as të ndalojë. Mos të derdh helm e vrerë por le të mbjellë dashuri, ndryshe nuk do të kishte vlerë dhe nuk do të sillte kënaqësi. Le t’i këndojë të bukurës kur nuk duket as në horizont, me krahët e lehtë si të fluturës le të shetis nëpër botë. Të gjej shumë e shumë të mira në vete kjo botë që ngërthen, të iu këndojë fytyrave të dlira por as të pistat, të qeta mos t’i len. Me tërë forcën le të protestojë atëherë kur duhet protestuar, padrejtësitë pa mëshirë t’i luftojë edhe vetë zoti, pot’i ketë shkaktuar. Përndryshe ajo nuk do të ishte e bekuara që duhet të jetë, madhështinë që do të duhej të kishte e ndryer, nuk do të mund të ketë.
Tage: Fluturo
RETROSPEKTIVË Kur lartë mbi re fluturova nuk kisha frikë e as stres mu duk se shqipës ia kalova e në tokë, kurrë më nuk zbres.
Bjeshkët më bëheshin livadhe, lisat nuk më dukeshin si lisa, poshtë nuk shihja asgjë të madhe e besa as shqiptarë me plisa. Atje kishte mirë të hahet e pihet, për asgjë nuk më dhimbte koka, poshtë lash ata që iu rrihet e të tjerët mos t’i mbajë as toka. Besa as gocat nuk më mungonin ato gushëbardha si pëllumbesha, në çdo kohë më shoqëronin shtat’hedhura ishin, si princesha. Mendova, këtu ku tash jam unë askush nuk do të më arrij, bota le të bëhet shkrumë veç flaka tek unë mos të vij. Unë, duhej përmbushur premtimet ndaj edhe shpesh më duhej të udhëtoj, por edhe mua më nevoiten pushimet gjithëmonë, unë nuk mund të punoj. E për faturat kur të pasojnë as që dua për për të ditur plisbardhët për to le të punojnë pse? nga unë çka kanë papritur?! Një këthim prapa nuk imagjinohej të vinte koha prap të zbrisja në tokë, veç aeroplani uroja të mos rrëzohej çmimin e gjithë kësaj të paguaja me kokë. Por, koha nisi të ndërronte mbi kokë qielli më nxihej, për dreq, askush nuk më tregonte se lartë tokës gjithëmonë nuk rrihej. Tash po iu bindem fjalëve të urta se “kungulli gjithë mbi ujë nuk shkon” gjithëmonë në lartësi jeta nuk po u bëka “rënia nga lartë, shumë më tepër dëmton”.
Tage: Baticë-zbatica
NDARJE QË SHËMTON Diçka e trishtë shpirtin më trazon, si ëndërr e keqe më sillet nëpër kokë, forcërisht në gjoks më shtërngogn e fytyren më lanë në lotë. Më vranë, më dogjen, më sakatuan... kushdo që zgjohej më i pari, si bishat pamëshirëshëm më coptuan vetëm pse kisha mish e gjak shqiptari. Më kisihin larguar nga logu i kuvendit e për mua, së prapmi pa mua flitej, më bënë tabu të kohës dhe vendit e flamurin më ndaluan të valvitej. Ndalem, mendoj dhe pyes veten ç’po ndodhë kështu me mua?! si të tjerët pse nuk e paskam jeten vallë, edhe me këtë duhet pajtuar?!
Jo, jo! shëmtimin nuk kam për të duruar
e përbindësha s’do të ketë më këtupari, si vëllezër e motra kanë për të bashkëjetuar Ibri e Buna dhe Vjosa e Vardari.
Dhe, ky vend prap do të bëhet ILIRI e me mua kurr nuk do të abuzohet, do të jetoj me dinjitet e krenari në trojet e mia ku lirshëm prap do të frymohet.
Edhe Zoti diti të më falte të gjymtuar por më fali si një krijesë hyjnore që i tëri të jetoj i bashkuar shpinë për shpine e kapur dorë për dore. Të jetoj në tokën e varreve të mia ku nder shekuj prehen eshtërat e të parëve, që mirë e njeh edhe parahistoria ç’prej se këtu nuk vinte erë e barbarëve. Në këtë tokë që zoti e kishte bekuar e për zot të saj mua më caktoi, se vetëm për mua e kishte krijuar si nikoqir i mirë ta dua dhe zotëroj. Mjerë kush misionin e shenjtë s'e ndihmon që penën e pushkën tok t’i bashkojë e At-Mëmëdheut kush jeten nuk i kushton përjetësisht kjo tokë do të mallkojë.
Tage: I Tëri I Qofsha Falë
Pikëpamje : · Jeta nuk matet me vitet e shkuara por me veprat e bëra gjatë sajë · Në duel me jeten, njeriu është ai që fiton · Jeta dikur iken e njeriu përmes veprave jeton · Të jetosh me vepra të mira, mbi të tjerët rrezaton · Të jetosh me vepra të liga, jeton, por vetëm i ligu të vlerëson · Nëse me vepra të liga fiton, ke fituar, por fitorja nuk qëndron. · Jeta është arenë lufte ku parreshtur luftohet · Edhe nëse beteja humbet, lufta duhet të fitohet · Jeta është një dhe vetëm një herë jetohet · E pa kuptimtë është jeta, nëse nuk shfrytëzohet · Është lehtë të bëhesh pasha në nahi por është vështirë të jesh njeri.
Tage: QËNDRO
PREHJA NË QYTETIN TIM Shkova e kah nuk shkova, gjithkah më përplasi jeta, Askund si në qytetin tim prehje kurr nuk gjeta. Shpesh dal fushave plot bári e kënaqem me shumë begati, vreshtat me rrush si qehlibari vendit i japin imazh të ri. Djelmoshave si tarzana qiftat askund nuk ua gjanë, të dijes e të punësi ka lindur nëna një meter gjoksin e kanë. Bukuroshet si zana të malit veç zoti kështu ka ditur t’i falë, si fluturat shkojnë përkrah djalit e mua, zemra më bëhet mal. Djem e vasha të reja janë të penës e të pushkës, dinin të godasnin si rrëfeja kur hov duhej t’i jepej luftës. Burra vigana me mustaqe e plisa të bardhë në kokë, më duken si lulet në bahqe në gëzime e hidhërime janë tok. Sabahudini kur shtërngon penen kush mund t’i del përpara? si lulja kur zbukuron pemen më duket Fitore Metbala. Laps të hollë e të mprehtë kush mund të ketë si Agimi? shkrime qe të kënaqin bëjnë Besmira, Xhela, Fahredini, . . . Eeeej! Këto qe i zuna n’goje janë vetëm një minimum, të mirat që ka Rahoveci sikur nuk kanë fund.
Tage: Për Ty Edhe Vdekja Më është Pak
Më bëri pershtypje tema që Erioni ka hapur, Mbijetesa e shqipës. E konsideroj si shumë të qëlluar dhe të nevojëshme për ta diskutuar. Ne, këtë gjuhë e kemi dhe gjithë të tjerat sado që na nevojiten në jetë, duhet të vijnë në plan të dytë.
Vetëm le të përkujtojmë se si i Madhi At Gjergj Fishta e ka përkufizuar gjuhen tonë kur thot:
"Porsi kanga e zogut t'veres,
Qi vallzon n'blerim të Prillit;
Porsi i amli flladi i erës,
Qi lmon gjit e drandofillit:
Porsi vala e bregut t'detit,
Porsi gjâma e rrfés zhgjetare,
Porsi ushtima e nji termetit,
Njashtû â gjuha e jonë shqyptare.
Ah! po, â ambël fiala e sajë,
Porsi gjumi m'nji kerthí,
Porsi drita plot uzdajë,
Porsi gazi i pa mashtrí";
Kështuqë, le ta duam dhe kultivojmë ate kudo qe të jemi pavarësisht kushteve dhe rrethanave që na rrethojnë.
Me të drejt prap i Madhi At Gjergj Fishta shprehet po aty:
"Prá, mallkue njaj bir Shqyptari,
Qi ketë gjuhë të Perendís,
Trashigim, qi na la i Pari,
Trashigim s'i a lên ai fmís;
Edhè atij i u thaftë, po, goja,
Qi e perbuzë ketë gjuhë hyjnore;
Qi n'gjuhë t'huej, kúr s'âsht nevoja,
Flet e t'veten lên mbas dore".
Tage: Mbështetje
|
