Atëbotë, Zoti nuk të fali të gjymtuar

por të stolisi si një krijesë hyjnore

që i tëri të jetosh i bashkuar

shpinë për shpine e kapur dorë për dore. 

Por, diçka e trishtë shpirtrat trazon e

si ëndërr e keqe, diç të mirë nuk thotë,

forcërisht  në gjoks zemrat  shtrëngon

e fytyrat engjëllore don të lajë në lotë.

Të kishin larguar nga logu i kuvendit

e për  ty, së prapmi pa ty flitej,

të bënë  edhe tabu të kohës e vendit

e flamurin të ndaluan të valëvitej.

Të vranë, të dogjën, të sakatuan...

kushdo që zgjohej më i pari,

si bishat pamëshirshëm të copëtuan

vetëm pse kishe mish e gjak shqiptari.

Ndalem, mendoj dhe pyes vetën

mbase , nuk jam duke kuptuar ?!

si të tjerët pse të mos e kesh jetën

vallë, edhe  me këtë duhet pajtuar?!

Jo, jo! shëmtimin nuk ke për të duruar

e përbindësha nuk do të ketë këtupari,

si vëllezër e motra keni për të bashkëjetuar

Ti, Ibri, Buna dhe Vjosa e Vardari.

Dhe, ky vend prapë do të bëhet ILIRI

e me ty më kurrë nuk do të abuzohet,

do të jetosh me dinjitet e krenari

në trojet e tuaja ku lirshëm do të frymohet.

Të jetosh i denjë si e gjithë njerëzia

këtu ku me shekuj ke varret e të parëve,

për çka e di kjartë edhe parahistoria

ç’ prej se këtu nuk vinte erë e barbarëve.

Në këtë tokë që Zoti e kishte krijuar

e për Zot të sajë vetëm ty caktoi,

këtë tokë të shenjtë e të bekuar

që ndër shekuj me ty bashkëjetoi.

Kush misionin e shenjtë nuk ndihmon

që penën e pushkën tok  t’i bashkojë

e At-Mëmëdheut veten nuk i kushton

përjetësisht kjo tokë do të  mallkojë.