POEZIA IME
Do të doja që poezia ime
e nxjerrë nga thellësitë,
të bëj rrugen e vetë trime
për të pushtuar lartësitë.
Si zogu të fluturojë e lirë
e me këngën e vetë në gojë,
askush në misionin e sajë të dlirë
të mos e ndryej, e as të ndalojë.
Mos të derdh helm e vrerë
por le të mbjellë dashuri,
ndryshe nuk do të kishte vlerë
dhe nuk do të sillte kënaqësi.
Le t’i këndojë të bukurës
kur nuk duket as në horizont,
me krahët e lehtë si të fluturës
le të shetis nëpër botë.
Të gjej shumë e shumë të mira
në vete kjo botë që ngërthen,
të iu këndojë fytyrave të dlira
por as të pistat, të qeta mos t’i len.
Me tërë forcën le të protestojë
atëherë kur duhet protestuar,
padrejtësitë pa mëshirë t’i luftojë
edhe vetë zoti, pot’i ketë shkaktuar.
Përndryshe ajo nuk do të ishte
e bekuara që duhet të jetë,
madhështinë që do të duhej të kishte
e ndryer, nuk do të mund të ketë.
Tage: Fluturo
